Mijn verhalen


Mijn verhalen:


Ik denk graag na over het leven, over wat er in mijn leven is gebeurd, gaande is, ervaringen die ik opdoe, gesprekken die ik voer en inzichten die daar (soms) mee samenhangen.

 

Die hersenspinsels schrijf ik met regelmaat op en deel ik graag hier.

 

 


9-8-2020

 

De onzichtbare impact van (seksueel) misbruik

 

Het zal bij benadering zijn, maar ik denk dat ik nu weet hoe het voelt om uit de kast te komen; iets vertellen wat niet veel mensen weten, in sommige gevallen niemand weet én het dan gaan delen met de hele wereld… Een onderwerp waar nog steeds heel veel taboe op heerst, samenhangt met enorm veel schaamte, gevoel van onveiligheid en heel vaak vooral wordt ervaren als ‘het zal wel aan mij hebben gelegen’. Waar heb ik nu over?

 

Seksueel misbruik.

Dat is waar dit over gaat. Misbruik op zichzelf, maar nog meer over wat de (onbewuste) en vooral onzichtbare impact, op het leven daarna is. Specifiek hoe het míjn leven heeft beïnvloed en tot op de dag van vandaag nog doet.

Het is inmiddels meer dan 30 jaar geleden en in mijn geval ‘viel het nog mee’. Wat natuurlijk je reinste flauwekul is, want misbruik is misbruik. Hoe onschuldig ook. Dit was niet onschuldig, in beide keren, op verschillende leeftijden dat het gebeurde, door 2 verschillende mannen, totaal niet. Maar voor een hele lange tijd heb ik dit wel zo tegen mezelf verteld; “immers ik ben niet verkracht ofzo, er vond geen penetratie plaats, dus ‘het viel wel mee’”. En dat verhaal heb ik mezelf heel lang kunnen vertellen en geloven, tot op een bepaald moment.

Er kwam een moment dat ik het thuis heb verteld, maar ik wilde niet dat er iets mee gedaan zou worden, bang als ik was voor mogelijke consequenties, want ja…. ‘ik mocht immers niks vertellen!’ en dat had ik wel gedaan. Het is zo makkelijk om een kind bang te maken….

Tegen de tijd dat ik mijn eerste relatie kreeg, rond m’n 15e, kwam alles wat er gebeurd was naar boven en besefte ik dat het me meer had gedaan dan ik tot toen toe had gedacht. Dat maakte dat ik er toen over ben gaan praten bij deskundigen en na een paar gesprekken vond ik wel dat ik er ‘vanaf’ was. Zo voelde het destijds ook echt. Rond mijn 16e werd ik seksueel actief en ik ondervond met seks geen problemen of obstakels. Probleem opgelost, toch?
Niks was minder waar. In de relaties die ik daarna kreeg daarbij kon of durfde ik pas met ze naar bed als ik had verteld dat ik misbruikt was. Best apart hoe dat werkte bedacht ik toen al, maar hoe dan ook, als ze het wisten, dan was het prima en was de seks ook prima. Ik heb mijn zoon op de wereld gezet en naar mate hij ouder werd mezelf wel eens afgevraagd ‘hoe is het toch mogelijk dat je zoiets met een kind doet?!’. ‘Ze’, maar ook ‘men’ hebben geen idee wat de impact ervan is en hoelang het doorwerkt.

 

Rond mijn 17e jaar begon ik hoofdpijn te krijgen. Naast het misbruik waren er ook andere factoren in mijn leven waardoor ik geen stabiele jeugd heb gehad. Vroeg het ouderlijk huis uit, vroeg zelfstandig geworden, leren overleven, dealen met wat er op m’n pad kwam en vooral vaak een onveilig gevoel hebben. Dat alles maakte vooral dat ik erg lang hebt overleefd, in plaats van geleefd.
Ik heb 3 lange(re) relaties gehad in m’n leven, waarin ik altijd heb geleefd om te doen waarvan ik dacht dat het hoorde; trouw zijn, veel geven, doorgaan als het tegenzat, want ‘dat hoorde erbij’, immers ‘overal is wat en een relatie is nu eenmaal vaak hard werken’. Overigens was dat ook mijn enige doel/wens; dat ik niet gezien zou worden als een tehuis kind, waar mensen medelijden mee hadden, maar dat ik een stabiel mens mocht zijn en huisje-boompje-beestje kon leven. Want ‘zo hoorde het’.

Stoer, hard en sterk, dat waren vooral mijn kenmerken. Of beter gezegd, mijn pantser. Zolang mensen maar niet te dichtbij kwamen, me niet té lief vonden of beetje diepgravende vragen gingen stellen, kon ik voordoen alsof het allemaal prima ging met me.

In de loop van de jaren ontwikkelde de hoofdpijn zich tot klassieke migraine; altijd links, vlak boven mijn oog en in m’n hoofd leek het altijd alsof er een steen in zat als ik moest niesen, hoestte of als ik iets moest oprapen/bukken. Van zomaar een dag en nacht flink hoofdpijn wat dan zakte duurde het inmiddels al 24-48 uur en was ik misselijk, moest ik soms spugen en verdroeg ik geen licht, geluid of geuren en voelde ik me nadien alsof ik onder een bus was gekomen.

 

Ik kreeg het advies een migraine dagboek bij te houden en daardoor merkte dat ik vooral migraine kreeg wanneer ik ongesteld was. Dat maakte in 2006 dat ik stopte met de pil die ik toen al 10 jaar slikte. Inmiddels had ik ook medicatie gekregen om de aanvallen af te vlakken.
Toen ik gestopt was met de pil kwam mijn cyclus niet goed op gang en bleek ik maar een paar keer per jaar ei-sprong te hebben. Later kreeg ik daarop de diagnose PCOS. (Polycysteus Ovarium Syndroom)
Naast de migraine had ik ook heel regelmatig last van mijn rug, tot aan de reumatoloog toe heb ik allerlei onderzoeken gehad, met als voorzichtige diagnose destijds ‘Bechterew’.

Toen ik begin 20 was, ging mijn eerste relatie over. Na een paar maanden kwam er iemand anders op mijn pad en deze relatie duurde een jaar of 6 jaar.
Toen die relatie over was en ik weer opnieuw moest beginnen zat ik niet op een relatie te wachten, maar gebeurde dat wel en deze relatie zou 11 jaar duren en we zouden samen een kind krijgen.
De relatie die ik toen had gaf mij, zeker de eerste jaren veel het gevoel van veiligheid; er werd voor mij gezorgd, ik kon ontspannen en mocht de overleefmodus los gaan laten. Het leven leek eindelijk te worden waar ik altijd van had gedroomd! Ik had het eindelijk allemaal voor elkaar; huisje-boompje-beestje. Zo aan de oppervlakte leek het allemaal helemaal prima.

In de loop van die jaren verdween wel mijn rugpijn (dus toch geen reuma...) en mijn onregelmatige cyclus; ik ging gezonder leven, was 10 kilo afgevallen, werd me bewust van wat voeding voor je kan doen, at daardoor veel gezonder en maakte op mijn 34ste jaar een carrière switch; van administratief werk ging ik (eindelijk) met mensen werken en startte ik mijn eigen praktijk als massagetherapeut.

Tegelijk dat ik startte met m’n carrière switch ging ik mezelf naast gezonde voeding, ook verder bezig houden met mentale zaken; want er was in mijn leven best het nodige gebeurd en dat zeulde ik allemaal in mijn rugzak mee, elke dag opnieuw. In de loop van de jaren was ik hier wel steeds mee bezig geweest, maar nu ging ik er echt op in; wat was er allemaal gebeurd, wat had dat met mij gedaan en voor effect heeft dat gehad?
Ik ging eens écht voelen en dat was heel heftig en intens. Uiteraard ging dat niet allemaal in 1x en in 2017 liep ik aardig toe naar een burn-out. M’n relatie liep in die tijd niet lekker, maar alles in huis/gezin liep wel gewoon door en daarbij was moeder-zijn niet iets wat ik van nature heel makkelijk deed, ik was met 2 studies bezig en bezig met m’n praktijk op te zetten. Daarnaast had ik een baan die heel veel stress gaf, kortom; het was veel te veel.
Ik denk dat daar een aardig keerpunt heeft gelegen, hoewel de rollercoaster in mijn leven toen nog maar aan het begin stond.

Wat ik net al even benoemde is dat ik altijd een probleem met veiligheid had; ik voelde me altijd bekeken, en dan niet het soort van bekeken op straat door mensen/mannen, maar bespied, dus bekeken als onveilig. Alleen had ik dit niet bewust in de gaten. De meer onbewuste processen die al jaren speelde zouden pas na juni 2018 bewuster naar voren gaan komen toen ik een 3 daagse mentor class volgde waarbij ik leerde hoe (chronische) pijn in relatie staat tot onbewuste, onderdrukte, negatieve emoties. Ik dacht dat ik de training ging volgen om vooral nieuwe, pijnloze technieken te leren die ik in mijn praktijk kon gaan gebruiken, welke ik overigens ook leerde, maar ik leerde vooral op het mind-body stuk, en de relatie tussen die twee, enorm veel bij en vielen er veel missende puzzelstukjes op hun plek aangaande terugkerende pijn, maar ook wat betreft mijn migraine.
In diezelfde periode was ik gestart met business-coaching en daar leerde ik ook enorm veel over wie ik als ondernemer, maar nog meer als mens/persoon was!
Ik was ‘aan’; ik ging mezelf serieus nemen en vragen als ‘wie ben ik’, ‘wat wil ik in dit leven’, ‘leef ik het leven wat IK wil’ en ‘ben ik echt gelukkig’ kwamen naar voren en daar kwamen steeds meer antwoorden op. Nee, ik was niet gelukkig, ik voelde me niet meer thuis in mijn relatie, ik vond mezelf soms, of zelfs met regelmaat een slechte moeder omdat ik niet voldeed aan het standaard beeld wat er is ‘je moet er altijd zijn voor je kind’. Ik kon dat niet, ik liep enorm vast in allerlei overtuigingen die ik mezelf had verteld of waarvan de buitenwereld mij had geleerd/verteld dat het echt zo hoorde. De migraine werd alleen maar erger en inmiddels was het maandelijks 48-72 uur raak. Van alles had ik al geprobeerd om er vanaf te komen en niks hielp of maar tijdelijk.

Door de mentor class training, welke ik overigens in oktober 2018 nog een keer heb gedaan, was er voor mij wel al het nodige aan het veranderen, in mezelf, in mijn denken, in mijn kijk op de wereld en ging ik steeds meer leven vanuit mijn gevoel. Mijn gevoel die zo leidend is en me zelden in de steek laat.


Ik had altijd al een enorme hekel aan hokjes en stempels en het ‘hokje’ hoog sensitief persoon zinde mij zeker niet. Voor zover ik er destijds over had gelezen kon ik mezelf er niet in vinden, dus ik was het ook niet. Lekker makkelijk….
Maar laat mijn gevoeligheid me juist heel vaak in de weg hebben gezeten; vet overprikkeld zijn, een kop hebben die aanvoelt alsof er een bom op ontploffen staat, emoties die geen kant op konden, heel graag mensen om me heen willen hebben, maar op het moment dat ze er waren kijken of er een rustig plekje in huis was waar ik mezelf even kon verstoppen, want… het was me te druk en dacht gek te worden. Beetje bij beetje ging ik mezelf steeds beter begrijpen, dingen her en erkennen en vooral mezelf en wat ík nodig had serieus nemen. Ik verweet mijn partner destijds vaak dat hij mij niet hoorde of zag, maar ik zag en hoorde mezelf niet. Ik kreeg geen credits van hem vond ik, maar ik gaf ze mezelf ook niet.
En eindelijk begreep ik; het begint bij mij! Zelfliefde. Prachtig zoetsappig woord, maar dat is de bron. Houden van jezelf, met alles wat je hebt, wat je doet en wie je wilt zijn. Los zijn van je omgeving.

De migraine nam af, de pijn ging op een andere plek in mijn hoofd zitten en werd gewoon hoofdpijn en ik wist; er komt een dag dat het weg is. Ik begreep ook precies wanneer ik hoofdpijn had waarom ik het had en wat ik er nog verder aan kon doen om het verder af te laten nemen; nog verder in mezelf graven, zoeken naar stukken die ik heel zorgvuldig op had geborgen.

Voorjaar 2019 liep mijn relatie stuk en mocht ik weer opnieuw beginnen. Voordat die keuze was gemaakt, heb ik enorm last van schuldgevoel en gevoelens van falen gehad; het was me wéér niet gelukt om een relatie in stand te houden en het ergste was dat ik dit keer ook mijn kind hierin meenam. Tot ik inzag dat als ík niet gelukkig was, ik mijn kind dat ook niet kon leren. Ik zag (en zie nog steeds) dat mensen op je pad komen voor een reden. En ik wilde mijn kind juist leren dat eigen geluk het belangrijkste is; wat heb je immers een ander te geven als je jezelf niks kan geven of kan ontvangen? Mijn eigenwaarde was behoorlijk toegenomen en vanuit vertrouwen durfde ik de stap te wagen om het zelf (met mijn kind) te gaan rooien. 

En toen…. Weer opnieuw gaan bouwen. En er viel veel opnieuw te bouwen vooral emotioneel en mentaal. 
Behoefte aan een relatie had ik niet; ik had genoeg aan mezelf, maar ook mijn hele visie of mening over het hebben van een relatie is totaal veranderd; los van hokjes en kaders die zoveel mensen nog wel hebben. Patronen die mensen generatie op generatie over hebben genomen.  
Naar mijn idee/visie ben je samen met iemand omdat je dat sámen wilt, niet omdat het moet, zonder voorwaarden, zonder de ander te pleasen, dingen toe te voegen of weg te laten, want jíj als mens bent al genoeg, je bent al heel, je hebt geen invulling nodig, maar het mag wel een aanvulling zijn.
 
Op een dag had ik hoofdpijn en toen ik ’s avonds naar bed ging besloot ik een poosje te mediteren en aan mijn lijf/mijn hoofdpijn te vragen ‘wat wil het mij vertellen?’. Eigenlijk kwam er direct bij me op; ‘veiligheid en seksueel misbruik’.
En pas op dat moment realiseerde ik mij dat daar nog een stuk lag waar nog wat te helen viel. Maar hoe? Voor mijn idee was het hele stuk met het misbruik al jaren achter me gebleven, had ik het verwerkt en achter gelaten. Ik deelde mijn verhaal met mijn coach (wat ben ik blij met haar!) gaf mij tools om hier mee verder te kunnen gaan. Een artikel wat zij deelde met mij ging over keuzes maken; welke keuze wil ik maken om hier mee te dealen, het te laten helen? Zie het maar als een muur; wil je die afbreken en opnieuw opbouwen dien je ook het fundament daarin mee te nemen.

Naast het artikel kwam ze ook met een youtube filmpje van een vrouw die heel openlijk vertelde over haar misbruik, over hoe ze niet werd geloofd, en vooral over haar relatie met mannen. Pas op dat moment besefte ik dat wat zij zei, ook voor mij goldt.
Als kind wilde ik graag een vader figuur in mijn leven, maar dat liep allemaal behoorlijk anders.  
Het gevoel ergens bij te horen, de erkenning willen krijgen dat ik er ook werkelijk bij hoorde kwam nooit en het is een werkelijke strijd met mezelf geweest om aan mezelf te kunnen erkennen; ik ben genoeg, ik ben al thuis, want ik ben bij/heb mezelf. Toen ik eenmaal met familieopstellingen ging werken werd me daarin ook veel duidelijk en kon ik het loslaten. 
De bewijsdrang is weg, ik ben meer dan genoeg voor wie ik wil zijn en hoe ik mijn leven leid, als de ander daar niet in mee kan of wil gaan, familie of niet, is dat van hen en niet van mij.

Mijn relatie met mannen was altijd interessant. Ik heb nooit gebrek aan aandacht gehad en ik kon (en kan nog steeds) erg goed met mannen opschieten. Jarenlang had ik meer mannelijke vrienden, dan vriendinnen. Mijn mannelijke energie was altijd veel hoger dan mijn vrouwelijke energie.
Het verschil: mannelijke energie is vaak het praktische, het ‘niet lullen, maar poetsen’ principe. Vrouwelijke energie is meer het zacht durven zijn, (meer) kwetsbaar op durven stellen.

Mannen moesten zich naar mij toe altijd bewijzen. let wel; dit was voor mij een heel erg onbewust proces! Want het enige wat ik in een relatie wilde was gezien worden voor wie ik was/ben, begrip voor mijn gevoel, wat ik denk en doe, maar ja…. Ik begreep mezelf niet eens, dus hoe is dat dan ooit mogelijk voor een ander? Ik hield de ander verantwoordelijk voor mijn geluk en proces, maar die verantwoordelijkheid ligt enkel en alleen bij mij.
Ik vertrouwde mezelf niet, dus hoe kon ik dan wel écht oprecht vertrouwen in de ander hebben? Wel heel vaak geprobeerd, maar nog vaker op m’n gezicht daarin gegaan. Teleurstelling op teleurstelling… Mijn ziel heeft aardig wat deuken en krassen opgelopen en sommige wonden zijn ernstig diep (geweest).

Inmiddels weet ik dat het misbruik een grote oorzaak in heeft gehad in mijn keuzes in het leven, in de keuzes van partners en de mensen die ik op mijn pad heb gehad. En dat dit alles samenhangt/hing met mijn lichamelijke klachten. (de mannen waar ik een relatie mee heb gehad zijn altijd prima voor mij zijn geweest overigens! Ik ben al mijn ex-partners dankbaar dat ze op mijn pad hebben gekruist.)
Persoonlijk heb ik nog niet eens heel erg last van de daden zelf die plaatsvonden, maar te meer met alles wat erom heen hing; het gevoel iets te moeten doen wat ik écht niet wilde, de angst die ik voelde, maar niet kon adresseren, wat er werd gezegd/gedreigd als ik het iemand zou vertellen en vooral de onveiligheid die ik voelde, want op de momenten dat het gebeurde waren mijn ouders/verzorgers niet in de buurt, die dachten mij in veilige handen achter te hebben gelaten. Helaas, niks was minder waar…. Iets wat ik ze overigens geheel niet verwijt!

‘Veilig’ of ‘veiligheid’. Het is maar een heel klein woordje, maar de impact is enorm en het heeft me jaren gekost om dat te mogen beseffen én nu ook toe te passen.
In mijn relaties lukte het me niet om mezelf volledig over te geven aan de ander, om de liefde helemaal en volledig te ontvangen.
Geven en ontvangen dient in balans te zijn, maar dat kon ik destijds zeker niet. Ik wilde altijd ‘in control’ zijn, zodat ik mezelf niet kon verliezen en ik er geen pijn van zou oplopen. Als ik het nu lees denk ik ‘dit klinkt echt heel onlogisch’, maar toen was het waar voor mij.
Ik gaf altijd heel veel van mezelf in de hoop/verwachting het terug te krijgen, waardoor het een relatie met voorwaarden werd, precies die voorwaarden die (i.i.g. voor míj) eigenlijk gewoon desastreus voor een relatie zijn. (en uit ervaring weet en zie ik om mij heen voor velen….)
Diepe angsten op vele vlakken heb ik gekend, mezelf eenzaam en intens alleen gevoeld, onbegrepen en daarin/mee depressief geweest en oprecht gelooft dat ik niet op deze wereld thuishoorde. Ik heb zelfs gewenst dat het maar snel over zou zijn in dit leven, maar ik ben er, gelukkig!, nog steeds. Dat ging echt niet vanzelf en op sommige momenten nog steeds niet. De impact van misbruik is mega en ik ondervind nog dagelijks in meer en mindere mate last van. En het meest moeilijke hierin, vind ik, is dat het zo onbewust maar vooral enorm onzichtbaar is.

Toch zie ik in deze heftige gebeurtenissen parels: Ik mocht gaan leren om de veiligheid in mezelf te vinden, om mezelf te gaan zien voor wat ik waard ben, mezelf te gaan horen, om van mezelf te mogen gaan houden, ongelimiteerd en compleet met alles wat er in mijn rugzak aan ervaringen, in welke vorm dan ook, in het leven heeft plaatsgevonden. Daar zit ook mijn kracht en die gebruik ik nu; vanuit mijn levenservaring en mijn opleidingen help ik met enorm veel liefde mensen met (chronische) pijn om inzicht in zichzelf te krijgen en daarmee inzicht in hun fysieke pijn.
Zit daar altijd misbruik bij? Nee, zeker niet! Maar het is een onderwerp waar nog steeds te weinig over wordt gepraat en al helemaal niet de link bij wordt gelegd bij fysieke pijn  en/of patronen waar mensen steeds opnieuw tegen aan lopen.
Maar de thema’s; niet gehoord/gezien voelen, het missen van veiligheid en ergens bij horen zijn eigenlijk standaard aanwezig.

Het gevoel van schaamte, van het niet genoeg zijn, een teleurstelling te zijn voor de ander of voor jezelf, van ‘het zal mijn eigen schuld wel zijn’ is vaak nog zo groot en zo herkenbaar. En niet te vergeten; de boosheid; ik ben ziedend geweest, want wie waren zij om mij dit aan te doen! Maar onder de boosheid zat vooral veel verdriet, verdriet van een klein meisje wat niet beter wist en deed wat er van haar werd gevraagd, niet alleen tijdens het misbruik, maar ook in haar leven naar volwassenheid toe. Dat meisje heb ik inmiddels omarmt en verteld dat ze dat verdriet mag hebben, maar dat er niks verkeerd is aan hoe ze het destijds deed. Overleven, dat was wat ze deed en dat heeft haar gebracht naar de volwassen vrouw die ze nu is. En damn…. Wat ben ik trots op die vrouw. Het was een enorm moeilijke weg en proces en soms nog steeds en het is me verre van aan komen waaien. Onderweg ben ik aardig wat mensen kwijt geraakt, maar heb ik ook nieuwe mensen mogen leren kennen en nog steeds om mij heen.

Ik vertel mijn verhaal niet omdat ik wil horen hoe goed of dapper dit is, maar ik vertel dit omdat ik wil laten zien dat de kans dat jouw lichamelijk klachten samenhangen met dit soort zaken is enorm groot is; ikzelf ben daar het grootste voorbeeld van. De dag nadat ik dit alles heb opgeschreven heb ik een behoorlijke hoofdpijn van 2 dagen gehad; zoveel (mentale) pijn kwam er boven en mijn onbewuste brein kon dit niet processen waardoor het zicht uitte in lichamelijke pijn. Een afleidingsmanoeuvre; immers als je bezig bent met lichamelijke pijn, houd je je niet (meer) bezig met mentale pijn.
In mijn geval in hoofdpijn. Gelukkig heb ik de tools om hiermee om te gaan, maar ook zeker lieve mensen die ik liet weten in welk proces ik zat. Zij waren er voor me ook al zijn het processen die ik zélf mag doorlopen.
En daarom lieve jij, man of vrouw, als je dit zit te lezen, deze mentale pijn (en daarmee vaak ook fysieke pijn) is te helen. Ja, er zullen littekens achterblijven, ja je zult het nooit vergeten en ja, de kans dat het mogelijk een rol in je leven blijft spelen is aanwezig. Maar je hebt altijd een keuze hierin; deal je ermee zodat JIJ de regie over je leven neemt of laat je het de regie over jou leven nemen en houden?
Daarnaast vertel ik mijn verhaal omdat ik merk dat er toch nog steeds enorm veel taboe op heerst. Nog steeds... en ik denk echt dat dat anders mag, nee móet worden.

Weet ook dat juist in dit soort vreselijkheden de mooiste cadeaus liggen; kwaliteiten van jezelf die je niet voor mogelijk had gehouden of dat je er juist een hoop kracht uit haalt en daarmee een ander kan helpen en/of inspireren.

 

Ik heb van mijn verhaal mijn kracht gemaakt en heb vanuit daar al vele mensen mogen helpen naar een pijnvrij en gelukkig leven. Ik gun jou hetzelfde!

In liefde,
Eline


30-7-2020

(on)afhankelijk

 

Onafhankelijk zijn, dat was iets wat ik me jaren geleden voornam; ‘ik wil nooit meer afhankelijk van iets of iemand zijn. Dat levert namelijk alleen maar gedoe en ellende op.’

 

In de loop van de jaren ging me dat steeds beter af; financieel heeft het misschien het langst geduurd voor ik vond dat ik het allemaal of ‘helemaal zelluf’ deed, maar emotioneel gezien deed ik het al lang alleen.

 

Toen m’n relatie over ging wist ik het helemaal zeker: No way dat ik mezelf ooit nog afhankelijk op zou gaan stellen, in welk opzicht dan ook.

 

De laatste tijd word ik door verschillende mensen aardig gespiegeld en ik kreeg een mooi, doch ietwat confronterend, gesprek hierover. Degene met wie ik hierover sprak maakte de opmerking ‘maar ik ben ook afhankelijk van jou’, waarop ik ietwat verbaasd zei ‘hoezo?’

De uitleg die volgde was ‘ik heb alles zelf: een huis, baan/geld, vrienden, kinderen en dat is allemaal van mij en daarin ben ik onafhankelijk, maar de relatie die ik heb met jou daarin ben ik afhankelijk van jou. En als je zegt dat je nooit meer afhankelijk wil zijn moet je alle banden, met wie dan ook, doorsnijden, want ook jij bent altijd afhankelijk van iemand’.

Die kwam binnen, want ik voelde dit waar was.

 

Door de vele keren dat ik me in het verleden afhankelijk had opgesteld in (liefdes)relaties en daardoor de regie uit handen had gegeven was ik teleurgesteld geraakt en had ik pijn ervan gehad en daar was ik aardig klaar mee.

 

Onafhankelijk zijn stond voor mij gelijk aan: stoer, sterk, niemand nodig in welk opzicht dan ook.

Maar is dat ook zo? En wil ik dat dan ook echt? En hoe erg is het dan om afhankelijk te zijn?

Zomaar een paar vragen die ik mezelf eens stelde. Want als ik niet afhankelijk wil zijn, kan ik dan nog wel hulp accepteren of ben ik dan meteen afhankelijk van iets of iemand?

 

Ik kwam tot de conclusie dat afhankelijk zijn helemaal zo erg is of niet hoeft te zijn. Maar dat ik er bepaalde verhalen en overtuigingen aan had gekoppeld die niet perse waar zijn, sterker nog; ze blokkeerde mij. Maar ook ik heb soms iemand nodig en hoe fijn is het om dan te mogen leunen bij iemand die dat graag wil doen voor je.

 

 

 

Onafhankelijk zijn is nog steeds stoer en sterk, maar beetje meer liefdevol en zachter naar mezelf zijn en mezelf toestaan om te mogen leunen, om afhankelijk te mogen zijn van een ander is best oké.